100 تازيانه به بدن تو بزنيم ، او گفت : من طاقت ندارم ، آنها مقدار آن را كمتر كردند ، باز هم گفت : طاقت ندارم و آنقدر از مقدار آن كاست تا به يك تازيانه رسيد ، باز هم گفت : طاقت ندارم ، ملائكه عذاب گفتند : اين يكى را ديگر نمىتوانيم از تو منصرف كنيم و بايد اين تازيانه بر بدنت نواخته شود ، او گفت : سبب اين تازيانه چيست ؟ گفتند : روزى بر بنده‌اى از بندگان فقير و مسكين گذر كردى و او از تو داد خواهى كرد ، امّا تو به فرياد او نرسيدى و اعتنايى به او نكردى ، اين تازيانه به علّت آن بىتوجّهى توست ، پس او را يك تازيانه زدند و از همان يك تازيانه قبر او پر از آتش شد . از وهب بن منبه نقل شده : مردى از بنى اسرائيل قصرى بنا كرد و آن را بسيار تزيين نمود ، سپس ميهمانى و ضيافتى ترتيب داد ، امّا فقط اغنياء را دعوت كرد و فقرا را دعوت ننمود ، و اگر فقيرى به در قصر مىآمد به او مىگفتند : اين مهمانى جاى تو و امثال تو نيست . آن وقت خداوند دو فرشته را به صورت دو مرد فقير به آنجا ارسال نمود ، امّا آنها را راه ندادند ، سپس خداوند آنها را به صورت اغنياء به آنجا فرستاد و اين بار آنها را اكرام كردند و در صدر مجلس نشانيدند ، در اين وقت خداوند به آن فرشته دستور داد ، آن شهر و همهء ساكنان آن را در زمين فر ببرند . از همان وهب نقل شده كه در ميان بنى اسرائيل همه مردم از كوچك و بزرگ هنگام راه رفتن از عصا استفاده مىكردند ، از بيم اينكه مبادا يكى از آنها در هنگام راه رفتن دچار فخر فروشى و تكبّر شود . از امام صادق ( ع ) نقل شده : امام باقر ( ع ) مىفرمود : بهترين ديار ، سرزمين شام است و بدترين قوم ، اهل آنجا هستند ، و بدترين ديار ، سرزمين مصر است و خداوند آنجا را زندان كسانى از بنى اسرائيل قرار داد كه مورد غضب الهى واقع شدند ، چون خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ امّا بنى اسرائيل از ورود به ارض مقدس سرپيچى نمودند و 40 سال در بيابان سرگردان شدند و خروج آنها از مصر و ورودشان به شام تنها بعد از توبهء آنها و رضايت الهى از ايشان محقّق شد . سپس حضرت باقر ( ع ) فرمود : من از اينكه چيزى را كه در ظروف سفالى مصر پخته شده تناول كنم ، كراهت دارم و هرگز سر و بدن خود را با گل سر شور آنجا نمىشويم ،